داود یاسری

از كودكى به نواختن و ضربه زدن روى میز و سینى و غیره داشت و از هر فرصتى كه برایش پیش مى‏آمد براى ضربه زدن به صورت ریتمیك استفاده مى‏برد و از مخالفت بزرگترها هم كه هرچند گاه با آن مواجه مى‏شد ابایى نداشت ولى سعى داشت دور از چشم آنان به كار خود ادامه مى‏داد، این علاقه عاقبت وى را به نواختن ضرب كشاند و یكى از هنرمندان باارزش كشور گردید. داود یاسرى به 1332 در شهر خشك و كویرى كاشان میان مردمانى خونگرم و مهمان‏نواز و هنردوست دیده به جهان گشود، تازه به دبیرستان رفته بود كه توانست از استقلال بیشترى برخوردار شود و براى دل خود تنبكى خریدارى و در مواقع بیكارى به نواختن آن مشغول شود. وى پس از چند سال تجربه‏ى نواختن پیش خود، به سال 1349 در هنرستان موسیقى ملى نزد محمد اسماعیلى هنرمند ارزنده و استاد ضرب به آموختن علمى نوازندگى تنبك كرد و به قدرى نزد این هنرمند دلسوز و مربى با تجربه پیشرفت حاصل كرد كه در سال 1352 رسماً همكارى خود را با اركسترهاى وزارت فرهنگ و هنر آغاز كرد و از سال 1356 نیز با گروه سماعى به سرپرستى فریدون ناصرى، كه از چهره‏هاى سرشناس و هنرمند موسیقى است در رادیو تا سال 1357 همكارى‏اش ادامه پیدا مى‏كند، پس از سال 57 همچنان با اركسترهاى صدا و سیماى جمهورى اسلامى همكارى‏اش ادامه مى‏یابد. داود یاسرى علاوه بر نوازندگى در این سازمان با هماهنگى موسیقى صدا و سیما نیز همكارى دارد. وى از هنرمندان اصیل و باادب و خوش‏برخورد است و هنرش را براى مردم ایران و كشورش مى‏خواهد و از تكبر و تفرعن متنفر و نزد همكارانش از محبوبیت ویژه‏اى برخوردار مى‏باشد.